Leden van Cocaine Anonymous omarmen het gezonde leven.

Spirituele spreuken

De circa tweehonderd leden van de Haagse Cocaine Anonymous vieren hun clean-zijn iedere dag met dit soort spirituele spreuken. En inderdaad verspreiden de meeste CA’ers een opvallend soort rust, noem het sereniteit. Een enkeling lijkt op springen te staan, maar dat zijn de verslaafden die net een paar dagen of soms een paar uur clean zijn. Nieuwkomers worden ze genoemd en ze worden door de hele groep liefdevol omringd, op het ontroerende af.

Zijn dit de mensen die voorheen tot het laatst in clubs bleven hangen en daarna wel zin hadden in nog een feestje? Van die aandrang lijkt niets meer over. Er is niet eens een wit wijntje te krijgen, de leden drinken fris of liever nog een flesje water. Ze eten groene salades of pastasalade, vegetarisch. Iemand bakt nog wel worsten maar daar is nauwelijks interesse voor. Het is net een health club voor gepensioneerde feestgangers.

 

Verslaving is een ziekte

Richy, begin 40, zit sinds twee jaar bij de CA. Daarvoor sloeg hij nooit een feestje over. ‘Maar net als velen hier eindigde het met mij zo dat ik de gordijnen dicht trok, een pakje coke op tafel legde en dag en nacht bleef zitten. Dan is de lol er wel vanaf.’ Na een opname in een kliniek bezoekt hij nu trouw de bijeenkomsten van zijn fellowship. ‘Ik haal er heel veel voldoening uit om aan nog lijdende verslaafden door te geven wat ik heb bereikt. Dat helpt mij om me te focussen op clean leven, want ik gebruik dan wel geen drugs meer, in mijn denken en gedrag blijf ik een verslaafde. Wij noemen verslaving een ziekte.’

Net als de alcoholgroepen van de AA of de Narcotics Anonymous werkt de CA met de opvatting dat verslaving een fysieke en persoonlijkheidsziekte is. Engelse en Amerikaanse klinieken sluiten met hun programma’s bewust aan op deze zelfhulpgroepen en sturen verslaafden na behandeling naar de AA, CA of NA. Ze zijn zo succesvol dat ook de Amsterdamse Jellinek en het Haagse Parnassia recent klinieken hebben geopend die op deze leest zijn geschoeid. Daarnaast zijn er enkele private klinieken in Nederland bijgekomen waar volgens deze methodiek wordt gewerkt. Vandaar de spectaculaire stijging van het aantal zelfhulpgroepen in Nederland. Beetje bij beetje wordt het Angelsaksische model ingevoerd.

 

'Ziekte van teveel en ziekte van onmatig'

Als je aan de verslaafden van de CA vraagt hun ziekte te omschrijven, noemen ze het ‘de ziekte van te veel’ en ‘de ziekte van alles onmatig’. Dat manifesteert zich ook als je clean bent, maar dan op andere, minder schadelijke fronten. Richard: ‘Ik train nu iedere dag, loop er nog een paar rondjes bij. Ik eet alleen biologisch, probeer cafeïne te vermijden en drink water of fruitdrankjes. Een beetje meer bewegen en iets gezonder eten, dat kan ik niet. Ik glijd meteen het leven van een topsporter in.’

Jessica, die de CA in Den Haag mede heeft opgezet, onderkent de gezondheidsmanie. Ze heeft het zelf ook. Ze is in haar ‘herstelperiode’, zoals de CA clean leven noemt, vegetariër geworden, ze sport veel, mediteert en bidt dagelijks, drinkt eveneens geen koffie meer, en voelt zich zelfs door groene thee en gluten al te veel opgepept. Roken is taboe. ‘Voor al die middelen geldt voor mij: óf ik neem ze niet, óf ik gebruik ze de hele dag door.’

 

Jerry

Het meest onder de indruk is iedereen van de 21-jarige Jerry. Hij is nog maar een half jaar clean maar kan helder vertellen hoe ‘de ziekte’ zich in hem manifesteert. Vanaf zijn 15de omringt hij zich in de crack scene met mensen die niets meer dan een matras bezitten. Een moeder heeft hij niet en zijn vader heeft hem nooit leren omgaan met emoties. Zijn verhaal zou je een moderne smartlap kunnen noemen, eindigend in een doodswens. ‘Het laatste jaar van mijn gebruik ging ik op pad om mezelf een fatale hartaanval te bezorgen. Zo veel crack rookte ik en heroïne spoot ik. Tijdens een verplichte detox (ontgifting) ontmoette ik iemand die me iedere dag eventjes belde. Een minuutje maar. Zo veel oprechte aandacht had ik in mijn leven nog nooit gehad. Die man bleek een deelnemer van deze fellowship te zijn en door hem realiseer ik me dat ik niet dood wilde, maar dat ik niet begreep hoe ik moest leven.’

Jerry drinkt nog steeds koffie, rookt nog en eet gewoon vlees en snacks. ‘Mijn obsessieve gedrag projecteer ik op mijn vriendin. 80 Procent van mijn tijd besteed ik door aan haar te denken en de andere 20 procent van de tijd ben ik bij haar.’ (...)

Voor het volledige artikel, klik hier.
www.dag.nl/1087982/DAG-Magazines/DAG-Magazine/Artikelpagina-Magazine/Verslaafd-aan-sport-en-salades.htm